ومن تنها وبی کس در این بیابان بی آب تشنه به دنبال توام...تنهایم مگذار

هیچکس محرم اسرار نیست...

گاه ...

تمام وجود مرا غمي بزرگ در بر مي گيرد
گاه چون برگ ؛ لحظه در آغوش باد حادثه فشرده مي شوم
و به سمتي نا معلوم مي گريزم
در آن لحظه هاي شفاف سنگين ، چه بي تابم...
در آن لحظه هاي ناب به اين مي انديشم كه در جاده اي جنگلي
كه تمام زواياي آن از مه پر شده
تنها هستم!
تنهاي تنها
مي خواهم تا پشت آن پيچ كه آنجاست
انتهاي آن سراشيبي ملايم
بدوم...!
و در آن تاريكي غير قابل رويت محو شوم...

شبي غمگين شبي باروني و سرد           مرا در غربت فردا رها كرد

دلم در حسرت ديدار او ماند                     مرا چشم انتظار كوچه ها كرد

به من ميگفت تنهايي غريب است             ببين با غربتش با من چه ها كرد

تمام هستيم بود و ندانست                     كه در قلبم چه آشوبي به پاکرد

و او هرگز شكستم را نفهميد                    اگرچه تا ته دنيا صدا كرد

                       تقدیم به دوست عزیزم لاله.از طرف"آ"

روز تولدم بود ، اما كسي نفهميد!

حتي براي تبريك ، يك دوست هم نخنديد!

كرچه تولد من تكرار عمر من بود. تكرار عمر فاني ، تكرار يك گذر بود.